Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Απολυτήριο Φροντιστηρίου Τραπεζούντας ...1909


Επαγγέλματα στην Κωνσταντινούπολη αρχές του προηγούμενου αιώνα

Πωλητής  Φρούτων
Πωλητής ψωμιού
1870: Ψαράς
1900: Καφετζής
1900:Καθαριστής καπνοδόχων
1890: Κουρέας
1890: Τσαγκάρης
Κουλουρτζής

1951: Καστανάς
1880: Υπαίθριο κρεοπωλείο
Πωλητής λουλουδιών

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Εικόνες από Πιστοφάντων Σαντάς του Πόντου.

Άγιος Χριστόφορος
Είσοδος Πιστοφάντων
Άγιος Χριστόφορος
Το σχολείο Πιστοφάντων

Τοκάτη 1918


Ελληνικος Αθλητικος Συλλογος "ΠΟΝΤΟΣ" στην Μερζιφούντα 1906-7


ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Θέλω να αφιερώσω αυτή την ομιλία, μια που η δικιά μου η γενιά εγκαταλείπει πια αυτό το χώρο, το νεολαιΐστικο, στην προηγούμενη γενιά, στην οποία ανήκει ο κ. Παρχαρίδης και πολλοί άλλοι εδώ μέσα. Ο κ. Παρχαρίδης ήταν ο πρόεδρος του πρώτου συνεδρίου μας.
Είναι γεγονός πως οι σύλλογοι των Ποντίων αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία πολιτιστικών οργανώσεων. Με μακρά παρουσία, με χαρακτηριστικά που εξελίχθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Ποτέ όμως δεν έχασαν το δυναμισμό τους και θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε, χωρίς κίνδυνο, πως ενώ τυπικά εκφράζουν μόνον τα μέλη τους, στάθηκαν αντάξια απέναντι στην ιστορία του λαού μας, αλλά και στις συλλογικές μας οργανώσεις στον Πόντο.
1904: Μαθήτριες της Αδελφότητας Κυριών Τραπεζούντας "Η ΜΕΡΙΜΝΑ",
 με μέλη του Συμβουλίου 
 Αναφέρω ότι ήδη από το 1869 είχε ιδρυθεί και λειτουργούσε στην Τραπεζούντα η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Κρωμνέων, το 1888 η Αδελφότητα Ιμερέων και από το 1903 η Μέριμνα Κυριών στην ίδια πόλη. Δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα, όμως, επιστημονικές μελέτες γνωστές στα μέλη μας και στα στελέχη των σωματείων μας και ελπίζω ότι στο 5ο συνέδριό μας θα υπάρξει ειδική θεματική ενότητα όπου επιστήμονες-ερευνητές θα ανακοινώσουν στοιχεία από τη δράση των συλλόγων μας.
Ήδη από τον ερχομό μας στην ιστορική μας πατρίδα οργανώθηκε η νεολαία της πρώτης γενιάς. Παράδειγμα τέτοιο ήταν η Ποντιακή Νεολαία Καλαμαριάς, που λειτουργούσε από το 1925. Η δεύτερη γενιά δεν καταγράφτηκε σαν ιδιαίτερο νεολαιΐστικο τμήμα, με εξαίρεση το θαυμάσιο τμήμα νέων της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, τη σημασία του οποίου θα διαπιστώσουμε αμέσως παρακάτω.
Τη δεκαετία του 1960 πραγματοποιήθηκε μία μεγάλη έκρηξη από τη Μακεδονία με επίκεντρο την φοιτητική νεολαία του Αριστοτελείου και τον ξενώνα φοιτητών της Ευξείνου Λέσχης. Άρχισαν να δημιουργούνται, δηλαδή, δυναμικά χορευτικά σχήματα, δυναμικά λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των χορών μας, δυναμικά επίσης και λόγω του ανεξήγητου πάθους της γενιάς των χορευτών αυτών, ανεξήγητο για αυτούς που δεν γνώριζαν, αλλά απόλυτα δικαιολογημένο σε εμάς.
Σύντομα αναφέρω πως την εποχή εκείνη οι νέοι Πόντιοι έδιναν απάντηση στην ελληνική κοινωνία, που αγνοούσε την ιδιαιτερότητα και την αξία του πολιτισμού μας, αλλά και στις κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις, που όπως γνωρίζετε - εμφύλιος, μετανάστευση - έπληξαν κυρίως τους Πόντιους.
Ήδη από το 1952 είχε ανιστορηθεί η Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο και πριν καλά καλά κτισθούν τα πρώτα κτίρια, η μέρα του πανηγυριού της είχε αγκαλιαστεί από τους νέους Πόντιους. Η γενιά των προσφύγων, η πρώτη, άναβε το κερί της με ευλάβεια και οι νεότεροι εμψύχωναν τους παραπάνω χορευτές που μέσα σε λίγα χρόνια κάθε συνοικία έφτιαχνε το χορευτικό της, για να το δείξει τον Δεκαπενταύγουστο. Γνωρίζουμε όλοι και θυμόμαστε το πάθος και την ένταση του διαγωνιστικού χαρακτήρα που είχε η εκδήλωση στο Βέρμιο. Έτσι, με σημαία το χορό έγινε γνωστή στους υπόλοιπους Έλληνες η ύπαρξή μας και μάλιστα από την νεολαία μας αυτή που δεν γεννήθηκε στον Πόντο, αλλά αρνιόταν πεισματικά να ξεχάσει.
Τα παραπάνω είχαν ως αποτέλεσμα, τελικά, να δημιουργηθεί το γνωστό σχήμα του συλλόγου με το χορευτικό του, που σε λίγες, δυστυχούς, περιπτώσεις, αποτελεί και θεατρικό σχήμα. Το μοντέλο αυτό, είμαι βέβαιος, θα είναι στην παρούσα φάση αναποτελεσματικό.
Αρχικά φάνηκε πως η δεξαμενή θα στέρευε. Η δεξαμενή ήταν η ελληνική επαρχία. Η ελληνική επαρχία δεν είχε υποστεί την αλλοίωση που ήταν φυσική και αναμενόμενη στις πόλεις. Είναι γνωστό, χωρίς να έχει αυτό τίποτα για μας που μεγαλώσαμε σε πόλεις, πως τα παιδιά από τα χωριά διατηρούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό τη γλώσσα και είχαν βιώσει βαθύτερα την καθημερινή ποντιακή ζωή.
Όμως τώρα έχουμε την έλευση ενός νέου κύματος Ποντίων στην Ελλάδα από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Υπάρχει, δηλαδή, μία ποντιακή νεολαία που κουβαλούσε μέσα στην καρδιά της την αγάπη για την ιστορική πατρίδα και σήμερα, δυστυχώς, ζει το βάρος και τη δυσκολία της εγκατάστασης στην Ελλάδα. Αυτοί οι νέοι είναι χωρίς βοήθεια, το ξέρουμε όλοι. Ακούσαμε ότι οι 18ρηδες δεν σπουδάζουν, γιατί θυσιάστηκαν για να στηρίξουν την οικογένειά τους, αλλά και τα μεγαλύτερα από αυτά τα παιδιά είναι σήμερα στα σχολεία μας και προσπαθούν για ένα καλύτερο μέλλον. Και προσπαθούν πραγματικά, δεν περιμένουν βοήθειες. Έχω την αίσθηση ότι κανέναν δεν περιμένουν και καμία νομοθετική ρύθμιση. Τα παιδιά, παρ όλη την αρχική δυσκολία που αντιμετωπίζουν λόγω της γλώσσας, σπουδάζουν με όρεξη. Ποιές είναι οι προοπτικές για την ποντιακή νεολαία της Ελλάδας;
Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο
Πρώτον να διατηρήσει την επαφή με την ωραία παράδοση των χορευτικών και θεατρικών σχημάτων μέσα στους συλλόγους. Διαφωνώ κάθετα με αυτούς που την υποβαθμίζουν. Αντίθετα τη θεωρώ την απαραίτητη βάση για να υπάρξουν μέσα στους συλλόγους οι νέοι.

Δεύτερον να αποκαταστήσουμε επαφές με τους νέους από την πρώην Σοβιετική Ένωση που ζουν στη γειτονιά μας, που ζουν στην πόλη μας.

Τρίτον να συνδεθούμε με την απόδημη νεολαία, με ανταλλαγές συγκροτημάτων, να εκμεταλλευτούμε και το πανηγύρι της Σουμελά.

Τέταρτον να ανοίξουμε δρόμους επικοινωνίας της νεολαίας μας με την ελληνική Διασπορά στη Μαύρη Θάλασσα.

Επίσης πρέπει να δούμε πια και το θέμα των κινημάτων και των πολιτικών νεολαιών, όπου και εκεί πρέπει να έχουμε την παρέμβασή μας, αλλιώς, πιστεύω ότι δεν γίνεται.
Είναι προφανές ότι εκεί πρέπει να στοχεύουμε για να περάσουμε τις θέσεις του ποντιακού χώρου: Γενοκτονία, πρόβλημα των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση, εκπαιδευτικά, κ. ά. Η ανάδυση ενός τέτοιου διαλόγου θα διατηρήσει και την ίδια την ποντιακή νεολαία στο προσκήνιο και ο λόγος είναι προφανής.
Σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο, αυτός που απομονώνεται είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί. Ή θα πετύχουμε να ανοίξουμε διάλογο με την κοινωνία ή θα εξαφανιστούμε μέσα σε μία πατρίδα που συρρικνώνεται καθημερινά και συρρικνώνει καθημερινά, επίσης, κάθε ιδιαιτερότητα. Θα αναφέρω ένα απλό παράδειγμα. Γνωρίζουμε όλοι το γλωσσικό ζήτημα και τη διαμάχη ανάμεσα στη δημοτική και την καθαρεύουσα. Στον αιώνα μας όμως συνέβη ένα άλλο γεγονός, πολύ υψηλότερης σημασίας από αυτό, δηλαδή η εξαφάνιση όλων των γλωσσικών ιδιωμάτων και διαλέκτων. Η νικήτρια τελικά, η δημοτική, αποτέλεσε ένα οδοστρωτήρα για τις γλωσσικές ποικιλίες. Κάθε ιδιαίτερη διάλεκτος που πεθαίνει κάνει τη γλώσσα μας φτωχότερη.
Πρέπει λοιπόν να βρούμε μέσα από την εμπειρία και την ανάλυση των κοινών βιωμάτων μια περιφερειακή διεθνιστική προοπτική. Υπάρχει και ο φοιτητικός χώρος. Εκεί έχουμε μία μικρή εμπειρία σαν ποντιακή νεολαία. Είναι η εμπειρία του συλλόγου Ποντίων φοιτητών. Ενός συλλόγου καθαρά ποντιακού, που λειτουργεί στο Αριστοτέλειο και στα Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν στο Αριστοτέλειο πολλοί εθνοτοπικοί σύλλογοι, με τους οποίους αυτός ο σύλλογος αναπτύσσει σχέσεις και πραγματοποιεί κοινές εκδηλώσεις. Το χορευτικό του τμήμα, που έχει μια πολύ σημαντική παρουσία, αποτελεί μέρος των χορευτικών συγκροτημάτων του πανεπιστημιακού γυμναστηρίου. Το θεατρικό του τμήμα ανεβάζει θεατρικά έργα και τα παρουσιάζει στη Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα.
Ο σύλλογος αυτός, η παρουσία δηλαδή της οργανωμένης ποντιακής νεολαίας, στο φοιτητικό χώρο λειτουργεί χάρη στην αδιάκοπη προσπάθεια διαφόρων γενεών που τον επανδρώνουν. Τεράστια προβλήματα για την οικονομική του επιβίωση, τη στέγη, απορροφούν τη δράση των μελών του, διότι αυτός ο σύλλογος δεν στηρίζεται πουθενά. Ούτε στην πολιτεία ούτε στους υπόλοιπους ποντιακούς συλλόγους.
Οι σύλλογοι καλλιεργούν - όχι όλοι, αλλά αρκετοί - στο εσωτερικό τους ένα λάθος μοντέλο για τους νέους τους. Τους αποκαλούν «το χορευτικό» και τους εγκλωβίζουν σε ένα σύστημα πρόβα - εκδήλωση - πρόβα και ξανά εκδήλωση. Δεν τους δίνουν πρωτοβουλίες για αυτόνομη δράση. Μια δράση που τελικά θα αποβεί σε όφελος του ίδιου του συλλόγου.
Το αποτέλεσμα, πέρα από την απομόνωση από την τοπική κοινωνία είναι και η απογοήτευση και το ξέκομμα αυτών των παιδιών που σταματούν να χορεύουν. Σταματούν να χορεύουν και δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν. Θα αναφέρουμε δύο παραδείγματα που αποδεικνύουν τη δύναμη για επαφή με την κοινωνία, αλλά και τη δημιουργικότητα της νεολαίας.
Τι αποκομίζουμε από αυτό το παράδειγμα; Η νεολαία ενός τόπου είναι ικανή να ιδρύσει και τον ίδιο τον σύλλογο και να λειτουργήσει, τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στο νεολαιίστικο χώρο. Σήμερα ο σύλλογος του Πανοράματος έχει να παρουσιάσει μία εξαίρετη δράση.
Υπάρχει ο ελληνισμός της Μαύρης Θάλασσας. Κάνουμε εκδρομές και πιστεύω ότι πρέπει να βάλουμε στα προγράμματα αυτά επαφές με τις ελληνικές κοινότητες της Ουκρανίας, Ρωσίας και της Γεωργίας. Είμαστε σήμερα όλοι μαζεμένοι εδώ. Θα ήτανε μια καλή ιδέα να γνωριστούμε με τους αδελφούς μας από τη Μαύρη Θάλασσα. Να συζητήσουμε, όσοι δεν το έχουμε κάνει ακόμα, να ακούσουμε τα προβλήματά τους. Να αποκαταστήσουμε, αν είναι δυνατόν, επαφή του κάθε συλλόγου με έναν σύλλογο από τη Λιθουανία μέχρι τον Καύκασο. Οι ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύσσονται καθημερινά και αυθόρμητα είναι ισχυρότερες από τα τηλέφωνα, τα fax και το Internet. Δεν χρειάζονται σελίδες της ιστορίας, για να μάθουν τα παιδιά την ιστορία μας. Η επαφή αυτή θα τους ζωντανέψει τη μνήμη και τη συνείδηση.

Γιάννης Βιόπουλος
Από την εισήγηση του στο Ε' Παγκόσμιο Συνέδριο  Ποντιακού Ελληνισμού
Θεσσαλονίκη Οκτώμβρης 2002

Τραπεζούντα -Trebizonte-Trabzon 1847


Δέκα χρόνια από το ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών με το οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ελλήνων.

Resolution of the International Association for Genocide Scholars

Ήταν  πραγματικά  ξεχωριστή στιγμή για την παγκόσμια ακαδημαϊκή, επιστημονική και ερευνητική κοινότητα, για εμάς που συμμετείχαμε, το ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ασσυρίων και των Ελλήνων στο διάστημα  1914-1923, ψήφισμα στο οποίο κατέληξε μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της,    η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars -IAGS). Μάλιστα το ψήφισμα συνέπεσε με τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης και Αξιοπρέπειας για τα Θύματα του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και της Πρόληψης αυτού του Εγκλήματος.
Το ψήφισμα  το οποίο έλαβε το 83% των ψήφων, αναφέρεται στις πρακτικές του οθωμανικού κράτους ενάντια στους λαούς των  Αρμενίων, Ασσυρίων (Χαλδαίων, Νεστοριανών, Σύριοι, Αραμαίοι, Ιακωβίτες, Ορθόδοξοι Σύριοι), Ελλήνων (Ποντίων, Θρακών, Ιώνων), που οδήγησαν στη Γενοκτονία εναντίον τους. 
Το 1997 η  Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών είχε αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων και η μέχρι τώρα δραστηριότητα των μελών της Ένωσης, έδειξε ότι υπήρξαν και άλλες γενοκτονίες από το ίδιο καθεστώς. Οι Ασσύριοι και  οι Έλληνες αντιμετώπισαν τις ίδιες μεθόδους εξόντωσής τους, όπως μαζικές εκτελέσεις, πορείες θανάτου, και λιμός.  
Το μέλος  της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών καθηγητής του πανεπιστημίου του Yale Adam Jones σύνταξε το ψήφισμα και με πρωταγωνίστρια την  Thea Halo, συγγραφέα του βιβλίου «Ούτε το όνομά μου», και σε συνεργασία με επιστήμονες από όλον τον κόσμο, το ψήφισμα έγινε δεκτό, καλώντας ταυτόχρονα την Τουρκία να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες που διέπραξε. 
Το ψήφισμα δηλώνει επίσης ότι «η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και  προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες».
Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα  από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών το 2007, έχει ήδη  βοηθήσει στην ανάπτυξη της παγκόσμιας   συνείδησης για τις γενοκτονίες των Ασσυρίων και των Ελλήνων και θα αποτελέσει   σημαντικό εργαλείο, έτσι ώστε η  σημερινή Τουρκία, η  οποία αγνοεί  ακόμη  ή αρνείται  εντελώς τις γενοκτονίες των χριστιανικών μειονοτήτων, να τις αναγνωρίσει. 

Άλλωστε οι αναγνωρίσεις από τη Σουηδία, την Αρμενία, ομοσπονδιακά κοινοβούλια, πολιτείες και πόλεις, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, Αυστραλία, στηρίχθηκαν πάνω στο ψήφισμα αυτό. Είναι μία νίκη της αλήθειας και της μνήμης, έναντι των δυνάμεων της άρνησης, της υπονόμευσης, της ολιγωρίας.

 Θ.  Μαλκίδης
 είναι τακτικό μέλος της  Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.









ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ IAGS:

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΌΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΌΤΙ η γενοκτονία ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία ενάντια σε Αρμενίους μόνο, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών ενάντια σε άλλες χριστιανικές μειονότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας
ΕΙΝΑΙ  πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών  ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914  και 1923  αποτέλεσε μια γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους  και Έλληνες.
Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ζητά από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες ενάντια σε αυτούς τους πληθυσμούς, να ζητήσει μια επίσημη συγγνώμη, και για να λάβει άμεσα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση. 


Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Τι γράφει ο βιογράφος (Μεσίν) του Κεμάλ Μουσταφά

 Στις 28 Αυγούστου του 1921 η ελληνική επίθεση -στην εκστρατεία του Σαγγάριου- έχει φθάσει στο κορύφωμά της. Η τουρκική εθνοσυνέλευση έχει καταψηφίσει τον Κεμάλ, που έχει κυκλώσει το κτίριο με τους Τσέτες του θέλοντας να κερδίσει χρόνο ίγες ώρες.

 Όλα κρίνονται στην τρομερή μάχη του Καλέ Γκρότο, ενός βραχώδους ορεινού όγκου που δεσπόζει της Άγκυρας. Αν ο Κεμάλ είχε ηττηθεί στρατιωτικά, θα έχει καταρρεύσει και πο­λιτικά και θα εγκατέλειπε την εξουσία, ίσως και την Τουρκία.
«...Ο Μουσταφά Κεμάλ», γράφει ο Μεσίν, «έ­βλεπε ότι είχε πλησιάσει η κρίσιμη στιγμή. Η αν­θρώπινη αντίσταση είχε φθάσει στα όριά της. Έ­πρεπε ο ένας από τους αντιπάλους να διακόψει τη μάχη. Η τουρκική άμυνα εκρατείτο από μια κλω­στή... Το παν εκινδύνευε ν' απολεσθεί.
»...Ήταν δύο τα μεσάνυχτα, όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Ένας αξιωματικός μπήκε στο γραφείο κι ανέφερε: Εξοχότατε, ο Φεβζί Πασάς θέλει να σας μιλήσει στο τηλέφωνο'. Ο Κεμάλ όρμησε: 'Το είπατε;' φώναξε. Οι Έλληνες ετοιμάζονται να υ­ποχωρήσουν;'»
Κι ο Μεσίν συμπληρώνει:
«Εάν οι Έλληνες κρατούσαν μερικά λεπτά ακό­μη, ο Κεμάλ θα διέτασσε απαγκίστρωση για να προλάβει την καταστροφή».

Ήταν δυνατόν να κρατηθούμε στη Μικρασία;

Είναι ένα ερώτημα, μια αμφιβολία που την έχει γεννήσει η προσπάθεια των μεγάλων ενόχων να δικαιολογήσουν, να συγκαλύψουν το έγκλημά τους. Η απάντηση είναι πολύ εύκολη απ' ό,τι φαί­νεται.

Σε εξ αντιδιαστολής προσέγγιση θα πρέπει να λεχθεί τούτο: Η Μικρασία δε χάθηκε όταν άρχισε η τουρκική επίθεση. Η εγκατάλειψή της είχε προ­αποφασισθεί — ήταν ένα έγκλημα εκ προμελέτης. Απόδειξη ένα επίσημο έγγραφο:
Στις 10 Απριλίου του '22 ο διοικητής της χαρτο­γραφικής υπηρεσίας στρατού στρ. Αναγνωστό­πουλος, σε διαταγή του προς τον υποδιοικητή του στη Σμύρνη συνταγματάρχη Δ. Πετρίδη, γρά­φει:
 «...Η μη μέχρι σήμερον ενίσχυσις του προσω­πικού υμών υπό της Στρατιάς... εμβάλλει ημάς εις σοβαράς ανησυχίας, ανησυχίας περί της τύχης της αποστολής μας περί χαρτογραφήσεως της Μικράς Ασίας, δι' ην τόσην ευθύνη έχομεν έναντι του ελ­ληνικού έθνους. Δυστυχώς η εκκένωσις της Μι­κράς Ασίας φαίνεται επί του παρόντος αμετάκλη­τος, άγνωστον δε πότε θ' αρχίσει...»
Η διαταγή αυτή αποκαλύπτει δυο στοιχεία: 
α) Ότι η εγκατά­λειψη της Μικρασίας είχε αποφασισθεί πολύ πριν εκδηλωθεί η τουρκική επίθεση. Και
 β) Ότι είχε αποφασισθεί να εγκαταλειφθούν στην τύχη τους οι Μικρασιάτες, διότι, αν επέστρεφαν στην Ελλά­δα, θα κατεψήφιζαν τον Κωνσταντίνο και τους θεράποντές του. Και γι' αυτό αφέθηκαν στο έλεος του κατακτητή.

Έκθεση Dana K. Getchell σχετικά με τη συμπεριφορά των Τούρκων απέναντι στα ίδια ιδρύματα κάτω απ' το Τουρκικό καθεστώς.

Εγγραφές προσωπικού για την Dana K. Getchell.

"Στα 1914, όταν άρχισε ο (πρώτος) Παγκόσμιος Πόλεμος, το Anatolia College που λειτουργούσε στην Μερζιφούντα (Marsovanτης Τουρκίας είχε εγγεγραμμένους τετρακόσιους είκοσι πέντε σπουδαστές και το Παρθενα­γωγείο του τριακόσιες σπουδάστριες περίπου. Συνολικά χίλια περίπου άτομα βρίσκονταν μέσα στο Αμερικανικό συγκρότημα οικημάτων, στα οποία συνυπολογίζονται οι οικογένειες των καθηγητών, το υπηρετικό προσωπικό με τις οικογένειες τους και η Αμερικανική παροικία. Στο τέλος του 1914 οι Αμερικανοί μόλις είχαν αποπερατώσει την οικοδομή ενός μεγάλου νοσοκομείου, το οποίο κατέλαβαν οι Τούρκοι πριν να προφτάσει να εγκατασταθεί σ' αυτό ο Αμερικανός γιατρός.
Στα 1915 έλαβε χώρα η εκτόπιση των Αρμενίων στην αρχή της ανοίξεως αυτού του έτους. Απ' τους δέκα πέ­ντε ντόπιους καθηγητές κι απ' το υπηρετικό προσωπικό που αριθμούσε δέκα πέντε άτομα ακόμα, εκτοπίσθηκαν είκοσι άτομα, όλοι άνδρες, και απ' ότι μπόρεσαν να μάθουν οι αρχές του κολλεγίου σκοτώθηκαν όλοι, γιατί δεν ακούστηκε γι αυτούς τίποτε από τότε.
Ο οικονόμος του κολλεγίου την εποχή εκείνη πήγε στην αγορά για τη συνηθισμένη δουλειά του και δεν γύρισε ποτέ. Ένας πασίγνωστος Τούρκος δικηγόρος των πόλεων πού συνδεόταν τότε με το κολλέγιο, με πληροφόρη­σε ότι αν πήγαινα μαζί του σ' ένα ορισμένο σημείο ενός αμπελιού κοντά στην πόλη θα μου έδειχνε το πηγάδι μέ­σα στο οποίο είχαν ρίξει το πτώμα του ανθρώπου εκείνου. Ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένος εξ αιτίας της πράξεως αυτής πού είχε διαπραχθεί.
Ταλαάτ Πασά
 Στη διάρκεια του Ιουνίου του 1915, συνόδευσα μια ομάδα από δέκα Αμερικανίδες κυρίες και παιδιά πού πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη μέσω Άγκυρας, γιατί ο δρόμος απ' τη Μαύρη Θάλασσα είχε αποκλειστεί. Όταν έφθασα στην Κωνσταντινούπολη πληροφορήθηκα για την εκτόπιση των Αρμενίων προς το εσωτερικό και ειδικά απ' την Μερζιφούντα και τα περίχωρα της. Επί πολλές ημέρες προσπάθησα να επιτύχω απ' τον Ταλαάτ Πασά τη άδεια να γυρίσω στη Μερζιφούντα, αλλ' εκείνος μου την αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι «γί­νονταν σοβαρά πράγματα» στο εσωτερικό και ότι ο καιρός δεν ήταν κατάλληλος για τους ξένους να ταξιδεύουν. Αργότερα, όταν μάθαμε ότι περισσότεροι από τετρακόσιους Αρμένιοι είχαν συγκεντρωθεί μέσα στα οικήματα των Αμερικανών, ειδοποιήθηκε σχετικά ο Ταλαάτ και του πήραμε την υπόσχεση ότι κανένας απ' τους Αρμενίους πού βρίσκονταν μέσα σε Αμερικανικά οικήματα δεν θα εκτοπιζόταν. Στηριζόμενη στην υπόσχεση αυτή έστειλα ένα τηλεγράφημα στους συνεργάτες μου στην Μερζιφούντα και αφού επέτυχα κείνες τις μέρες την άδεια να ταξι­δέψω, έσπευσα να επιστρέψω στη δουλειά μου. Μόλις έφθασα στην Μερζιφούντα, έμαθα ότι η πρώτη μεγάλη ε­κτόπιση εκείνων πού είχαν καταφύγει μέσα στα Αμερικάνικα οικήματα είχε γίνει την προηγούμενη μέρα.
Ύστερα από δυο μέρες ήρθαν στα κτίρια μας Τούρκοι χωροφύλακες και μας εζήτησαν τις μαθήτριες του Α­μερικάνικου Παρθεναγωγείου, σαράντα εννιά τον αριθμό. Η αξίωση αυτή επαναλήφθηκε μέσα στην ίδια μέρα υ­στερα από διαταγή της Τουρκικής Κυβερνήσεως και έτσι όλα εκείνα τα κορίτσια ξεκίνησαν για ένα ταξίδι έξη η­μερων επάνω στον δρόμο απ' την Μερζιφούντα για την Σεβάστεια. Δυο απ' τις Αμερικανίδες διδασκάλισσες επέ­μειναν και πέτυχαν την άδεια ν' ακολουθήσουν τα κορίτσια αυτά στο ταξίδι τους μια μέρα ύστερα απ' το ξεκίνημα τους και τα πρόφτασαν υστέρα από έξη μέρες τη στιγμή ακριβώς πού έμπαιναν στη Σεβάστεια. Ύστερα από ενέρ­γειες πού έκαναν οι Αμερικανίδες αυτές επί πολλές ημέρες προς τον Διοικητή (βαλή) της περιοχής, πέτυχαν επί τέλους την άδεια να επιστρέψουν όλα αυτά τα κορίτσια στο Παρθεναγωγείο της Μερζιφούντας.
Όταν άρχισαν οι εκτοπίσεις στα 1915 στη Μερζιφούντα κατοικούσαν δώδεκα χιλιάδες Αρμένιοι. Όταν είχαν τελειώσει οι εκτοπίσεις μόλις χίλια άτομα αυτής της εθνικότητας μπορούσε κανείς να βρει μέσα στην πόλη αυτή. Η πλήρης εξόντωση των Αρμενίων στην παραπάνω πόλη είναι μόνο ένα παράδειγμα για το τι έλαβε χώρα μέσα σ' όλο τον πληθυσμό της Σεβάστειας.
Αναμνηστικό αρχείο για την Dana K. Getchell
Τον Ιανουάριο του 1916 άρχισαν οι εκτοπίσεις των Ελλήνων από τη Μαύρη Θάλασσα. Οι Έλληνες αυτοί περνούσαν μέσα απ' την πόλη της Μερζιφούντας κατά χιλιάδες, περπατώντας οι ποιο πολλοί όλο το δρόμο των τριών ημερών μέσα απ' τα χιόνια και τη λάσπη του χειμώνα. Χιλιάδες πέθαναν στον δρόμο από εξάντληση και άλ­λοι έφτασαν στην πόλη της Μερζιφούντας σε ομάδες από πενήντα, εκατό και εκατόν πενήντα άτομα με τη συνο­δεία πάντοτε Τούρκων χωροφυλάκων. Το άλλο πρωί οι δυστυχείς αυτοί πρόσφυγες εξακολούθησαν και πάλι την οδοιπορία επάνω στον δρόμο για να εξοντωθούν μ' αυτόν τον τρόπο ποιο σίγουρα παρά με άμεση σφαγή πού είχαν υποστεί πρωτύτερα οι Αρμένιοι.
Στα 1917 κατά τα τέλη του χειμώνα άρχισε μια δεύτερη εκτόπιση Αρμενίων απ' την παραλία της Μαύρης Θάλασσας και όλοι εκείνοι πού είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους υπέστησαν την ίδια μεταχείρι­ση.
Στις 16 Μαΐου, οι δέκα πέντε Αμερικανοί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά εξαναγκάσθηκαν να υποστούν την δοκιμασία αυτή — να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους — για το μακρινό αυτό ταξίδι δια ξηράς. Την ίδια μέρα Τούρκοι στρατιώτες κατέλαβαν τις Αμερικανικές εγκαταστάσεις και όλα τα κτίρια χρησιμοποιήθη­καν σαν κεντρικό νοσοκομείο.
Ύστερα από εξ εβδομάδες τέσσερις απ' την παραπάνω ομάδα γύρισαν πίσω στη Μερζιφούντα με άδεια του Ταλαάτ Πασά με την συμφωνία ότι θα μπορούσαν να ξαναπάρουν τα σπίτια τους και να χρησιμοποιήσουν τα σχο­λικά κτίρια για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Τα κτίρια, με εξαίρεση τα σπίτια, τα όποια ξαναπάρθηκαν με μεγάλη δυ­σκολία, δεν ξαναδόθηκαν ποτέ πίσω, παρά χρησιμοποιούνταν διαρκώς απ' τις Τουρκικές στρατιωτικές Αρχές μέχρι της ανακωχής πού έγινε τον Μάρτιο του 1919.
Η μεταχείριση των Αμερικανών και των αμερικανικών περιουσιών μέσα σε όλη την Τουρκία ήταν η ίδια με κείνη πού δοκίμασαν οι Αμερικανοί στην Μερζιφούντα. Τα σχολεία και τα κολλέγια στη Σεβάστεια, Καισαρεία, Χαρπούτ, Αϊντάπ και σε άλλες πόλεις κλείσθηκαν και οι Αμερικανοί πού εργάζονταν σ' αυτά απελάθηκαν. Μετά την ανακωχή η μεταχείριση αυτή των Αμερικανών σε όλο το εσωτερικό συνεχίστηκε. Τα σχολεία δεν επετράπη ν' ανοίξουν και ιδιοκτησίες αξίας πολλών χιλιάδων δολαρίων, εξακολούθησαν να κατέχονται απ' τους Τούρκους".

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

15 Μάη 1919: Εύζωνοι παρελαύνουν στη Σμύρνη

Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέρχονται στη Σμύρνη.

Ένα Βήμα τη Φορά

Οι Εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας Κωνσταντίνα Σιάφη Διαμάντη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος με τίτλο
"Ένα Βήμα τη Φορά", τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, στις 19:00,
στο καφέ Αίτιον (Τζιραίων 8, Αθήνα).



 
Από το οπισθόφυλλο...
Η Έλενα είναι μια κοπέλα έτοιμη να ανθίσει, με όλες τις προοπτικές της νιότης, που όμως της κόβουν τα φτερά. Η παιδική της ηλικία στιγματίστηκε από την έλλειψη αγάπης, έναν πατέρα απόντα και μία μητέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Η ζωή της κυλούσε πάντα μέσα σε όρια και υποχωρήσεις. Μοναδικό στήριγμά της, η γιαγιά της. Η αγάπη, όμως, κάποιες φορές, έχει αντίτιμο.
Σε σχέση με τη γιαγιά της, το πλήρωσε με έναν γάμο που σήμαινε τον θάνατό της. Έναν γάμο που θα την πλήγωνε σωματικά, ψυχικά, αφήνοντάς την ένα άβουλο πλάσμα. Απόλυτα παραδομένη στη μοίρα της και στη μέχρι τώρα ζωή της, χωρίς όνειρα και ελπίδες για το μέλλον. Θα μπορέσει να ξεφύγει; Θα καταφέρει να κόψει μια και καλή τα δεσμά της; Θα καταλαγιάσει, κάποια στιγμή, τον πόνο στη ψυχή και την καρδιά της; Υπάρχει, άραγε, ίαση για την κακοποίηση που θα υποστεί; Η ξαφνική φυγή της ίσως της ανοίξει νέους ορίζοντες. Ίσως καταφέρει, τελικά, να ανοίξει τα δικά της φτερά και να πετύχει το ακατόρθωτο∙ να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Πότε θα το καταλάβει; Ίσως ο Πέτρος να είναι αυτός που θα καταφέρει να λιώσει κάθε πάγο από μέσα της. Θα καταλήξουν μαζί;

Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα...

Η Κωνσταντίνα Σιάφη – Διαμάντη γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα γραφικό χωριό της Πρέβεζας, όπου μένει ακόμη με την οικογένειά της. Σπούδασε Νοσηλευτική και εργάστηκε ως Διοικητικός Υπάλληλος στην περιφέρεια Πρεβέζης και τον Δήμο Ζηρού.
Λατρεύει τα βιβλία, τα λουλούδια, τα ταξίδια και τη θάλασσα, μα πάνω απ’ όλα, τα παιδιά της.
Το «Ένα Βήμα τη Φορά» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

Αν είχα μια Μαρία στη σοφίτα

Οι Εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας Αθηνά Τερζή σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέας συλλογής διηγημάτων, με τίτλο
"Αν είχα μια Μαρία στη σοφίτα", την Τρίτη12 Δεκεμβρίου, στις 19:00,
στο καφέ Αίτιον (Τζιραίων 8, Αθήνα).



 
Από το οπισθόφυλλο...
Στο μυαλό του καθενός συμβαίνουν διάφορα και διαφορετικά, κι αρκεί μια στιγμή, ένας στίχος τραγουδιού, μια κουβέντα, ένα μοναχικό ξημέρωμα, ένα ξόδεμα δίχως ανταπόκριση, δυο χέρια απλωμένα, μια σκέψη χωρίς σταματημό στα περασμένα, για να ψηλώσεις απότομα ή για να επιστρέψεις στο μηδέν.
Αυτό εδώ το βιβλίο είναι για σένα και για μένα, που μπορούμε να συγχωρούμε ακόμη, να βρίσκουμε άλλοθι, να φοράμε το ρούχο του διπλανού, να καταλήγουμε στο μαξιλάρι αγκαλιασμένοι όλοι μαζί, παιδιά, αγάπες, φόβοι, μοναξιές, αγωνίες, δίχως πανικό, γιατί γνωρίζουμε καλά ότι είμαστε ατελείς, μα μπορούμε να συνυπάρχουμε ως μεταξωτοί.
Σουρεαλισμός, ρεαλισμός και όνειρα. Ιστορίες δικές σου, ιστορίες των άλλων, ιστορίες του μέσα και του έξω μας. Ιστορίες που αντέχεις να κουβαλάς, σαν τον Άτλαντα, στους ώμους. Τριάντα δύο μικρές ιστορίες που επιβεβαιώνουν ότι η ομορφιά βρίσκεται στις ατέλειες και τις αδυναμίες· ότι τα χαμένα όνειρα είναι αυτά που μας γέμισαν περισσότερα συναισθήματα· ότι το μέσα μας δεν γερνάει ποτέ· ότι η ζωή είναι γεμάτη βαριές ανάσες και πεταχτά φιλιά· ότι οι έρωτες είναι τα σκαλοπάτια μας και τα λάθη οι τσουλήθρες μας στην παιδική χαρά της ζωής.
«Η Αθηνά έχει την σπάνια ικανότητα να δαμάζει τη θύελλα της καρδιάς, να την κατευνάζει στο μυαλό και να αποτυπώνει αριστοτεχνικά στο χαρτί ό,τι άφησε πίσω της. Γλώσσα άμεση, προσεκτικά διαλεγμένα επίθετα, δυναμικές παρομοιώσεις, ταυτότητα στη γραφή. Με ύφος οικείο και αυθεντικό, γυρνά την πλάτη σε οτιδήποτε προβλέψιμο και επιτηδευμένο. Ο αναγνώστης ταυτίζεται με κάθε πρόταση και βρίσκει μια πένα που γράφει όσα θα ήθελε ο ίδιος να φωνάξει».
Ευλαμπία Τσιρέλη, επιμελήτρια, συγγραφέας,
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής

Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα...
Η Αθηνά Τερζή γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Θεολογία και Δημοσιογραφία κι έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Επικοινωνία και τις Δημόσιες Σχέσεις. Εργάζεται στο ραδιόφωνο και αρθρογραφεί σε περιοδικά της πόλης. Έχει συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά προγράμματα για την επιμόρφωση των νέων, την αφομοίωση των μεταναστών και την οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων, με ειδίκευση στην κουλτούρα των λαών της Μεσογείου. Εργάζεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων. Στα είκοσί της κυκλοφόρησε τη συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο Μόνο για σένα και τον Άλκη (εκδόσεις Παρατηρητής), ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της Σαν άλλη Περσεφόνη (εκδόσεις Πηγή).
Όπως λέει η ίδια: «Λατρεύω τα άδολα χαμόγελα. Τη χαρά των ανθρώπων που γεννιέται από το τίποτα. Τα μεγάλα μάτια και τα μακριά δάχτυλα που ζωγραφίζουν τον αέρα. Συμπονώ όλους εκείνους που κρύβονται πίσω από τα βιβλία και τις ταινίες και λένε πως ζουν, αλλά θαυμάζω τους γενναίους, ανένταχτους που πρόλαβαν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους. Δεν μπορώ να αντισταθώ στους γαλαντόμους που με τα λόγια τους υψώνουν κάστρα, στους ευγενείς που χαμηλώνουν το βλέμμα, στους ντροπαλούς που κοκκινίζουν, στους άσχημους με προσωπικότητα, στους μοναχικούς που μονολογούν και σέρνουν το βήμα τους στις άκρες των δρόμων, στα ηλιοτρόπια και στα πολύχρωμα αερόστατα.
Την πόλη μου την αγαπώ κι ο έρωτας κρατά από τα φοιτητικά μου χρόνια. Από το ερείπιο που έμενα στο Κουλέ Καφέ με τις γάτες και τους σκύλους στις γωνιές. Παραμένω αθεράπευτα ρομαντική με την καλοσύνη των ανθρώπων και τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι όλοι είμαστε εν δυνάμει καλλιτέχνες».


Κυνηγός

Το μυθιστόρημα φαντασίας "Κυνηγός" της Μυρτώς Μαραγκού στη Νέα Ερυθραία. Η πρόεδρος Έφη Κούτση και το Δ.Σ. του Κέντρου Έρευνας και Μελέτης της Μικρασιατικής Ερυθραίας, οι Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας μας σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου, στη Βίλλα Κώστα, στη Νέα Ερυθραία.



 
Από το οπισθόφυλλο...
Η Νέρεζα είναι µια κοπέλα χωρίς οικογένεια, µόνη στον κόσµο. Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ για εκείνη. Είναι στη φυλακή για ένα έγκληµα που δεν θυµάται αν έκανε, που δεν ξέρει πότε το έκανε. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν υπήρξε κανένας που να της µιλήσει για το παρελθόν της, την ταυτότητά της. Μοναδική της περιουσία ένα µικρό µαύρο βιβλίο, χωρίς τίτλο, που δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε στην κατοχή της και που περιγράφει έναν άλλο κόσµο, τελείως διαφορετικό από τον δικό της.
Μία µέρα, εντελώς απρόβλεπτα, ελευθερώνεται από τη φυλακή και αναγκάζεται να ζήσει µια καινούρια ζωή σε ένα άγνωστο σπίτι, σε µια άγνωστη πόλη, ανάµεσα σε άγνωστους ανθρώπους. Και πάνω που έχει αρχίσει να συνηθίζει στους νέους ρυθµούς, το βιβλίο εξαφανίζεται. Έτσι, χάνει το µοναδικό κοµµάτι που τη συνέδεε έως τώρα µε τον εαυτό της. Η απώλειά του είναι ένα τροµερό χτύπηµα για εκείνη και το γεγονός αυτό τη βυθίζει στο χάος.
Και τότε, εµφανίζεται η Σκιά…

Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα...

Η Μυρτώ Μαραγκού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993. Σπούδασε Γλωσσολογία στο τµήµα Μεσογειακών Σπουδών, στην πόλη της Ρόδου. Η επιλογή των σπουδών, εν µέρει καρµική, οφείλεται στο µεγάλο της ενδιαφέρον για τις γλώσσες. Κληρονόµησε από την οικογένειά της το µικρόβιο της αγάπης για τα βιβλία και έκτοτε δεν µπορεί να τα αποχωριστεί. Η συγγραφή βιβλίων ξεκίνησε κατά τα φοιτητικά της χρόνια και όχι από τότε που θυµάται τον εαυτό της. Όµως, κατέληξε να γίνει ανάγκη και τρόπος έκφρασης. Έχει παρακολουθήσει σεµινάρια γραφολογίας, επικοινωνίας και αυτογνωσίας. Όταν δεν γράφει, της αρέσει να µελετά αρχαία κείµενα και ψυχολογία, να ζωγραφίζει Pop Art, να κάνει χειροτεχνίες, καθώς και να χάνεται µε τις ώρες σε ατελείωτο gaming και διάβασµα.

O βουλευτής του Ρεπουπλικανικού Λαϊκού Κόμματος κάλεσε τον Τούρκο πρόεδρο να διορθώσει τις ατυχείς δηλώσεις του, όπως είπε, το συντομότερο.

Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης σημαίνει κατάργηση της Τουρκικής Δημοκρατίας, δήλωσε ο βουλευτής του Ρεπουπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Μπαρίς Γιαρκαντάς (Barış Yarkadaş) , καλώντας τον Ερντογάν να διορθώσει τις ατυχείς δηλώσεις του το συντομότερο, όπως είπε.
Σε συνέντευξη Τύπου στην τουρκική εθνοσυνέλευση, ο Τούρκος βουλευτής είπε ότι «το Εθνικό Συμβόλαιο και η Συνθήκη της Λωζάνης είναι για την Τουρκία ο τίτλος ιδιοκτησίας της».
«Το να ανοίγει κανείς συζήτηση για τη Συνθήκη της Λωζάνης, να αγνοεί τη Συνθήκη της Λωζάνης και να λέει ότι μπορεί να την αναθεωρήσει, σημαίνει κατάργηση της Τουρκικής Δημοκρατίας.

 Ο Ερντογάν πρέπει το συντομότερο να διορθώσει αυτές τις ατυχείς δηλώσεις του», ανέφερε.


πηγές : Αριάνα Φερεντίνου (ΕΡΤ) και Ant1

Ερντογάν- Ελλάδα:Απαιτώντας από το δολοφόνο την αναγνώριση του εγκλήματος και από τα θύματα την υπεράσπιση της αξιοπρέπειάς τους


Πριν λίγες ημέρες μιλώντας σε μία εξαιρετική εκδήλωση που έγινε στο Μουσικό Σχολείο της Δράμας, μιλώντας για τη Γενοκτονία, για τον Πόντο, για τη Θράκη, για την Καππαδοκία, την Ιωνία, αναφέρθηκα στους θεσμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας και στην πρόσκλησή τους στον Ερντογάν.  
Ζήτησα από τους Ελλαδικούς πολιτειακούς θεσμούς, ως Έλληνας πολίτης και ως απόγονος διασωθέντων των  εγκλημάτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού που δεν τιμωρήθηκαν γι ΄αυτό και επαναλήφθηκαν, να εισάγουν για πρώτη φορά στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Να ζητήσουν την αποφυλάκιση του Γιάννη- Βασίλη Γιαϊλαλί και της Κούρδισσας συντρόφου του Μεράλ Γκεϋλανί, να απαιτήσουν από το δολοφόνο, από τον εκπρόσωπο του κράτους- φυλακή την αναγνώριση των εγκλημάτων του.  
Δεν έχω βεβαίως αυταπάτες για τις κυβερνήσεις και για τα Ελλαδικά κόμματα,  εντός και εκτός Βουλής, και για την ικανότητά τους να υπερασπιστούν τα αυτονόητα. Είναι όλοι αυτοί που κατέθεσαν στεφάνι στον Κεμάλ, τιμώντας τον δάσκαλο του Χίτλερ, είναι όλοι αυτοί που αρνούνται τη μαζική εξόντωση,  διαπράττοντας το  έγκλημα της ύβρεως στον υπερθετικό βαθμό!

Μένει μόνο ο λαός μας, οι πολίτες,  οι αγωνιστές και οι αθλητές του δικαίου, της μνήμης και της αλήθειας στην Ελλάδα, την Τουρκία, σε όλον τον πλανήτη.  Σ΄ αυτούς προσβλέπω,  σ' αυτούς ελπίζω για να καταδικασθούν ο Δολοφόνοι και μαζί με τους Υβριστές και τους Αρνητές, να καταλήξουν στα απορρίμματα της ιστορίας. 


Θεοφάνης Μαλκίδης